Mimo że jeżdżę dosyć duzo - i po świecie i po Polsce, to nie nazwałbym się kosmopolitą. Raczej włóczykijem który ma probem z definiowaniem swojego domu, a kosmopolita - tak mi sie wydaje - ten dom moze miec wszedzie. Ja wszedzie jestem w gosciach. Tak jak w Grenadzie gdzie czułem się najlepiej w swoim zyciu czy na cichej wsi niedaleko Dobrzynia nad Wisłą. Dzięki podróżom przezywam wszystko co jest charakterystyczne i egzotyczne, to co nas przede wszystkim różni, bo podobieństwa interesują mnie tylko na płaszczyźnie antropologiczniej. Bardziej fascynuje mnie kult głowy współny dla Bliskiego wschodu i Celtów niż pokrewna skłoność do alkoholu u Polaków i Ajriszów. The point is - świat się skurczył. Dzieki netowi, tanim liniom lotniczym, komórkom i tv. Otwarcie granic, wspólnoty europejskie, amerykańskie południowo i polnocno atlantyckie - wszystko to ma zbliżać ludzi do siebie, ulatwiać im kontakt, a co za tym idzie - mimo ze chyba to nie było zamierzone - unifikowac upodabniać ujednolicac. Lubię egzotykę tę z Kaszub i Włoch, Kujaw i Hiszpanii. Dzięki tym różnicom chce mi się jezdzic, bo wiem ze spotkam zawsze fascynujących ludzi, cudowne albo ochydne żarcie, sklepy ze sprzedawcami z piekła rodem i języki, które nawet przed czasami wiezy Babel były juz pomieszane. Boję się zmian i unifikacji - że już któregoś dnia nie będzie ostatnich dzikich Indian, ze nie będzie juz na swiecie miejsca gdzie nie ma McShita i ze wszelki folklor zostanie wybity, zaorany i przerobiony na plastik. Oczywiście - nie twierdze, ze kręcą mnie brudni Włosi, co chyba jest ich cechą genetyczną i pragnąłbym żeby sie nie zmieniali, ale jeśli pod balkonem Julii spotkam kiedyś grających peruwiańczyków to przysięgam ze zacznę strzelac.

Patrzę na zdjęcia ze śmigusa dyngusa z Podhala i Kaszub. Kto ze wspołczesnych nastolatków, miastowych, wie co to są "boże rany"?, czy dyngus kojarzy im sie juz tylko z policją, wiadrami lodowatej wody i wrzucaniem kogo popadnie do przeplywającego ścieku zwanego rzeczką? Jestem fanatycznym zwolennikiem folkloru, opętańczo przywiązanym do tradycji, która daje nam zycie jak głębokie korzenie drzewu. Dlatego fascynuje mnie starożytna Grecja, podoboje Aleksandra [w koncu moj imiennik...], a za każdym razem jak słysze czy czytam historię polskiego salutu wojskowego łza mi sie w oku kręci. Wieżowobabelowe pomiesznaie języków jest dla mnie błogosławieństwem, z ktorego mozna wysupłac wspólne wątki - naleciałości grecko-lacinsko-turecko-francusko-wegierskie w języku polskim są tak urokliwe, ze co raz wybucham śmiechem, kiedy dopada mnie ich świadomość. Tesknie za polską Polską - za Krakowem, w którym wszystko szeptem powtarza swoje tajemnice, za rynkiem we Wrocławiu i wąską uliczką przy Mariackim w Danzig. Usmiecham sie za każdym razem kiedy mijam na Piazza Spagna sklepik z materiałami, który powstal w XIV wieku i mysle - czy ci ktorzy wyleguja sie na pieknych kanapach czy rozkladają syntetyczne obrusy mają swiadomość, ze wzory na nich uzyte mają po 600 i więcej lat. Kocham egzotykę z wlasnego podworka i zza płotu. I postaram sie ją ocalić od zapomnienia, nawet jesli tylko ja juz mialbym o niej pamietac.