czyli jak Alexa dorwaly skrupuły.

Lepiej żałowac ze się cos zrobiło niz załować ze sie tego nie zrobiło - zgodnie z tą zasadą po raz kolejny pozwoliłem sobie na skok po ukosie. Bo przeciez to tylko przyjemnosc bo przeciez nie bedzie zadnych skutków ubocznych bo teoretycznie nikt pozniej nie da mi po ryju bo kto bedzie wiedział. Ale nie wziąłem pod uwagę jednej rzeczy - ze to tylko ja zacieram za sobą ślady. Niektórzy nie potrafią kasować smsów ani pilnować swojej skrzynki mailowej. I teraz kiedy wszystko wyszło na jaw czuje sie jak zbity pies. Było mi z kimś miło, ale ten ktoś miał syf zamiast mózgu, spotkalismy sie po długim czasie, mnie trzasnęło że jednak coś do niego chyba czuje, i jak juz miało być znowu miło dostaje telefon z numeru mojego "niewinnego grzechu". Rozmowa?

- O super ze dzwonisz, wlasnie o tobie myslalem, wiesz moglibysmy isc do...
- Pan sie chyba pomylil, mowi XY, dzwonię do Pana wlasnie w sprawie Z... - to był DAMSKI głos.
[i tu nastąpiła strasznie krępująca cisza...]
- Halo, jest tam Pan? Chciałam tylko powiedzieć, żeby sie Pan nie wpie_dalal miedzy wódke a zakąske. Prosze sie odczepić od mojego męża.
- Przepraszam, ale o co Pani chodzi? My z Z. znamy sie z uczelni...
- Oczywiscie. A tego typu maile i smsy pisze Pan do wszystkich kolegów?
[znowu cisza, no pierwszy raz zostałem złapany...]
- Chyba sie zrozumieliśmy? Prosze wiecej nie dzwonić i nie pisać do Z. Mój mąz nie jest żadnym pedałem! - pik pik pik..
FUCCCCCCCK! i dziwić się że mam taki uraz i traume a propos żonatych... prosze mnie pozmiatac na szufelke

* * *

Dla oddechu czytam. Nie chodzi mi o ksiązki naukowe, bo to zawód i rutyna, czytam Astrid Lindgren. Bracia Lwie Serce rozbijają mnie na atomy. No bajka jest tak przeurokliwa, ze wracałem do niej kiedys przynajmniej raz na rok. Ostatnio gdzies mi sie zagubila i cudem ja odnalazlem w kartonach nierozpakowanych od kilku lat. Nie przecze - zainspirował mnie troche Brajan swoimi Muminkami i homokonotacjami w tworczosci Pani Tove; czytanie Braci Lwie Serce jest jak powrot do czasów spokojnych, czasów ognisk i bajek, kiedy nie bylo sie do konca zdefiniowanym, kiedy rodzice kochali cie bezwarunkowo a tobie chcialo sie smiac tylko z rzeczy zabawnych a nie tragicznych. Nie bylo podziału na dobrych i lepszych, na homo i hetero, na mężów, żony czy nawet sympatie. Najwiekszym grzechem bylo spoznienie sie do domu, albo ubrudzenie nowych spodni w niedzielny poranek. Bylo spokojnie i bezpiecznie. A teraz na wlasne zyczenie czesto szykujemy sobie sajgon, pakujemy sie w związki i związeczki bez kompletnej przyszłości, dla samej przyjemnosci, ktora trwa krocej niz chwile; potem jest niesmak w ustach unikanie wzroku i rozmowy, nie znamy sie kochanie, pamietasz? no co Ty, ja zapomniałem.

Ja pamietam i coraz czesciej zastanawiam sie czy bedhopper to wlasnie to zwierze, w ktorym chcialbym sie odrodzić w nastepnym wcieleniu.